Voor sommigen was deze editie van de beurs der beurzen een beetje saai. Om drie kernpunten te noemen: Baselworld 2016 had nieuws, ja – maar weinig, veel voorzichtige stappen en weinig koopvreugde bij de echte ontvangers van al dat vertoon: de dealers, die op hun manier verantwoordelijk zijn voor het voeden van deze enorme machine. Althans, tot zeer recent, want de organisatoren van de beurs (de MCH group) beseften al lang geleden dat de pers, als spreekbuis van wat er gebeurt, een doelgroep was om te verwennen, en de behandeling die ze het toetsenbordcollectief in elke laatste editie geven, begint legendarische vormen aan te nemen. Een voorbeeld hiervan is dat om 12:01 op de openingsdag de netwerken al zoemen van verse informatie... Je hebt dit kunnen zien in de RE-profielen. In koude cijfers en volgens de organisatie is het aantal bezoekers dit jaar met 3% gedaald, terwijl het aantal geaccrediteerde journalisten met 2,3% is gestegen. Laten we dus gaan met onze langverwachte Baselworld 2016 na-chroniek. Nieuws en nog veel meer 🙂
Wat is hier gezien? In grote lijnen lijkt het erop dat de prijsrally zijn hoogtepunt heeft bereikt, dat het connected horloge een realiteit is die niemand (behalve, zo lijkt het, de Swatch Group) kan negeren en dat het beter is om te wedden op wat bekend – en zeker – is dan op experimenten met onzekere resultaten. En als er een meesterzet is om te laten lijken dat alles hetzelfde blijft zonder dat het zo is, dan is het Rolex. Het heeft blijkbaar "alleen" de keramische ring aan de Daytona toegevoegd (iets waar lang op werd gewacht en praktisch als vanzelfsprekend werd beschouwd, hoewel je bij Rolex nooit weet) maar, terloops en alsof het niet de bedoeling was, maakt het officieel dat het zijn eigen chronometriecertificaat zal toepassen, los van de C.O.S.C. op al zijn productie, gesymboliseerd door het groene zegellak dat sommige van zijn nieuwe modellen die tijdens 2015 werden geproduceerd al droegen.
Een andere waarover is gesproken is TAG-Heuer, geleid door dat marketinggenie genaamd Jean-Claude Biver, de man die niet slaapt (hij plant zijn werkvergaderingen om vijf uur 's ochtends, waarbij alle aanwezigen al ontbijten). Het voormalig als Heuer bekende merk heeft een stap opzij gezet en iets teruggevonden dat het had veracht toen het een paar jaar geleden zijn pad naar de sterren insloeg: het jeugdsegment van quartz horloges onder de €1.000. Niet alleen dit: hij heeft de "brutaliteit" gehad om een tourbillon onder de €15.000 te presenteren, wat de ongebruikelijke reactie heeft uitgelokt van een patriarch van de industrie zoals Patek Philippe, die heeft gezegd – via de mond van zijn president Thierry Stern – dat TAG-Heuer met dit soort acties het "Zwitserse" merk ruïneert. Paradoxen van het leven, Biver verzamelt Pateks…
In feite voelt de voormalige CEO van TAG-Heuer zich als een vis in het water in zijn (niet meer zo) nieuwe bestemming, Bulgari. Jean Christophe Babin maakte vorig jaar furore met de Octo Finissimo Tourbillon, en dit jaar slaat hij de spijker op de kop met een even slanke Octo Finissimo minutenrepetitie in… Titanium. Een wonder van dunheid en een uitdaging om een minimaal hoorbaar geluid te krijgen in zo'n klein kastje, maar daarvoor heeft het de know-how van de overgenomen Daniel Roth. Hij vermaakt zich ongetwijfeld als een kind in een speelgoedwinkel, maar vergeet de essentie van het merk niet en is in staat om fijne horlogerie te combineren met fijne juwelen. Een genot.
Met Tissot als de vermeende speerpunt om volledig op het gebied van smartwatches te zijn voordat iemand anders dat doet, lijkt het erop dat de Swatch Group met zijn rug naar de realiteit leeft. Iets dat, als je niet wakker wordt, je meer dan één teleurstelling gaat bezorgen. In plaats daarvan wedt het op zijn gekke race achter Rolex aan (toevertrouwd aan Omega, wat een dwaasheid) en doet het een megamediacampagne met de System 51. Terug naar de oorsprong, toen de bescheiden Swatch de basis legde van wat de Zwitserse horloge-industrie zou redden? Gezien hoe hun verkopen zich hebben ontwikkeld, lijkt het niet de meest geschikte strategie... Misschien is er maar één Nicholas G. Hayek en ik vond je in de wieg.
Iemand die zijn huiswerk heeft gedaan is Frederique Constant.Vorig jaar presenteerde het al zijn pseudo-smartwatch die het "horologisch smartwatch" noemde (en die in feite een verzamelaar is van vitale functies die het naar de telefoon stuurt). Hoewel het een smartwatch is met beperkte functies, heeft het op zijn minst de eer om de eerste (en voorlopig de enige) te zijn geweest met echte wijzers in plaats van virtuele. Zijn CEO, Peter Stas, zei het al: "we komen om quartz horloges te vervangen die alleen de tijd aangeven." Maar dat was vorig jaar. In 2016 hebben ze opnieuw een klap op tafel gegeven (Monsieur Stern gaat er nog wat van krijgen) door een eeuwigdurende kalender… Onder de 9.000 Zwitserse franken uit te brengen, wat in de praktijk dezelfde prijs in euro's zal geven. En eigen fabricage, intern ontwikkeld. En ik weet zeker dat ze er winst mee maken... Er verandert zeker iets in de industrie.
Voor de rest, veel gebruik van oude catalogi, heruitgaven of direct replica's (let op, de legitieme, die gemaakt door een merk van zijn eigen oude modellen) of hits uitpersen tot uitputting. Van Omega en de zoveelste editie van de Speedmaster tot Zenith (trouwens, ze hebben het moeilijk) met de "herladen" Primero. Maar er zijn ook degenen die hun eigen weg gaan (daar gaat het om): met de aankoop van een deel van Vaucher en de lancering van de Slim-serie, smeedt Hermès een positie in de wereld van horloges (het heeft veertien productlijnen en blinkt uit in allemaal). En enig – verrassend – nieuws uit eerste hand: in Spanje verkocht het voor meer dan een miljoen euro, met een dubbele cijfergroei. Oris, dat het heel goed doet, gaat tegen de stroom in en vertoont een zekere neiging tot prijsverhogingen, voornamelijk door de nieuwe strategie om eigen kalibers in te bouwen (het kaliber 112 is de derde in de 11X-saga die twee jaar geleden begon). Het lijkt een goede rechtvaardiging aangezien deze gefabriceerde horloges rond de 5.000 euro kosten. Een ander verhaal zijn de divers met Sellita erin, boven de €2.500
Tudor blijft in de succesvolle lijn van het vrijwel volledig hernemen van zijn catalogus van vóór 1970 na te hebben geprobeerd een eigen profiel te vestigen met wat commerciële rampen waren van 2010-2012 (Hydronauts en compagnie). Deze keer met een bronzen versie van de Black Bay die meer inspeelt op de bronzen mode, zo in zwang tegenwoordig, dan op een echt model. Of de zwarte PVD-versie vergezeld van een bijpassende armband. Over versies gesproken, ik vond de nieuwe 36mm-versie leuk die doet denken aan Rolex's Explorer 114270. Het slechte nieuws is dat de persoon die ik verantwoordelijk acht voor dit nieuwe gouden tijdperk, Davide Cerrato, onlangs is ingehuurd door de concurrentie en nu werkt bij Montblanc.
We blijven over met de onafhankelijken, die vrije merken die doen wat ze op elk moment gepast achten zonder beïnvloed te worden door groepsstrategieën... Ejem Laten we niet vergeten dat Rolex er een van is. Maar ook Nomos, Sinn, de reeds genoemde Oris en de talloze kleine merken die het zogenaamde Palace bevolken (en hoe) en diegenen die er ooit zijn geweest weten dat het een tent is die lijkt op een bruiloft op het platteland. Ze zijn niet per se erg duur, en Nomos is daar een goed voorbeeld van: "strictu sensu" fabricage voor prijzen onder de €3.000. Hun Neomatik met het DUW 3001 kaliber zijn zo in opkomst dat ze levertijden van meer dan zes maanden hebben. Sinn, en Tutima, proberen de zo karakteristieke Saksische identiteit van Glashütte-horloges te herstellen en hebben twee dress watches gepresenteerd met namen zo klinkend als "Patria" of "Meisterbund", de laatste gelimiteerd tot 55 stuks om precies Sinn's 55 jaar te vieren.
De Britten van Bremont doen ook hun vaderland eer aan met prachtige eerbetonen aan de Jaguar E Type die hun tellers reproduceren (naar mijn mening succesvoller dan Chopard met hun MilleMiglia van vorig jaar). Een andere Brit met een klinkende naam, hoewel ik niet weet of hij even onafhankelijk is, Peter Speake-Marin, liet me met een bitterzoete smaak achter toen hij bekende dat hij zijn horloges (zelfs de supergecompliceerde dubbele tourbillon) bestelt bij een extern atelier en dat hij het proces bewaakt totdat de dingen worden zoals hij ze wil. Hij monteert Vaucher-machines (zoals Hermès en Parmigiani) in – ja – zijn zeer persoonlijke Piccadilly-kasten. Misschien word ik kieskeurig.
De Japanners ontbreken nog (om rekening mee te houden met de Casio smartwatch, die het gaat rocken zodra hij hier verschijnt) en vele grootheden zoals Chopard of Breitling, die nu het denkt de wereld van sport te hebben gedomineerd, meer richting Lifestyle gaat, en een limited edition van honderd stuks heeft gepresenteerd voor de bescheiden prijs van €37.000. En zoveel andere merken. Natuurlijk zijn ze niet allemaal aanwezig, maar een artikel als dit zou arrogant (of te lang!) zijn als het ze allemaal zou proberen te behandelen. Laten we zien of ik tijd heb om over ze te schrijven voor de volgende beurs 😉
