او مجبور به بازنشستگی شد، اما ترجیح داد یکی از مهمترین شرکتهای ساعتسازی اروپا را احیا کند. باید بهتناسب سنش استراحت میکرد، اما ترجیح داد پروژهای را آغاز کند که امروزه بیش از ۱۳۰۰ نفر را در زادگاهش به کار گرفته است. هیچ چیز در زندگی این ساعتساز خبره که دوران کودکیاش را با بازی با یک کیت ساعتسازی گذراند، نمیتواند شما را شگفتزده کند. به مناسبت نودمین سالگرد تولدش، والتر لانگه (گلاشوته، ۱۹۲۴)، بنیانگذار دوباره لانگه و زونه، مصاحبهای با رسانههای بینالمللی انجام میدهد که در آن از سالهای آموزش خود در آلمان، مصادرهها پس از جنگ جهانی دوم، فرآیند احیای شرکت پس از فروپاشی دیوار برلین و تعهد مطلق برند به نوآوری و کیفیت صحبت میکند. گواهی مکتوبی بر پایههای پیشرفت و عشق مطلق به ساعتها.
«امروزه بچهها با ماشینهای کنترل از راه دور یا کامپیوتر بازی میکنند. وقتی من جوان بودم، یک کیت ساعتسازی داشتم. یادم نیست چند سالم بود، اما با قطعاتش یک ساعت ساختم،» لانگه به یاد میآورد. از خانوادهای ساعتساز میآید و در قلب خانهای که قطعاتش جزو بهترین ساعتهای جیبی آن زمان محسوب میشدند، نمیتوانست غیر از این باشد. «صاحبان ساعتهای تاریخی لانگه از سراسر جهان هنوز هم با ما در تماس هستند،» او با افتخار به آن نمونههای تاریخی که توسط پدربزرگش فردیناند آدولف لانگه طراحی شده بودند، اشاره میکند.
لانگه درست در ۱۶ سالگی و برای ادامه سنت خانوادگی، برای آموزش تخصص ساعتسازی به کارلشتاین، اتریش فرستاده شد. این دوره آموزشی با سربازگیری او در ارتش قطع شد و تا پس از جنگ ادامه نیافت، زمانی که به استاد آلفرد هلوینگ در مدرسه ساعتسازی در زادگاهش گلاشوته پیوست. در آن زمان، زاکسن قبلاً بخشی از جمهوری دموکراتیک آلمان (GDR) بود که منجر به مصادره بیشتر کارخانهها توسط دولت شد. و داستان لانگه و زونه بدون شکاف اجتماعی و سیاسی ناشی از جنگ جهانی دوم قابل درک نیست. لانگه - همراه با شرکتهای دیگری مانند آیدبلیوسی، استووا، لاکو و وِمپه - ساعتهای «بی-اوهر» یا ساعتهای ناوبری را برای خلبانان لوفتوافه آلمان میساخت، به همین دلیل در سال ۱۹۴۵، بمباران متفقین کارخانه را نابود کرد. همانطور که ساعتساز به یاد میآورد، «وقتی جنگ تمام شد، سعی کردیم به کار ادامه دهیم و کارخانه تولیدی بمبارانشده را بازسازی کنیم. ما شروع به توسعه کالیبر ۲۸ برای یک ساعت مچی کردیم، اما قبل از اینکه به تولید انبوه برسد، شرکت در آوریل ۱۹۴۸ مصادره شد.»
«پس از جنگ، ما شروع به توسعه کالیبر ۲۸ برای یک ساعت مچی کردیم، اما شرکت قبل از شروع تولید انبوه مصادره شد»به عنوان بخشی از شرکت دولتی VEB Glashütter Uhrenbetriebe یا GUB، از سال ۱۹۵۱ لانگه و زونه حک نام برند را روی صفحههای ساعت متوقف کرد و نقش آن به عنوان یک برند مرجع متوقف شد. تقریباً یک ربع قرن طول کشید تا شرایط دوباره برای برند مساعد شود.
لانگه که قبلاً بازنشسته شده بود، با سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ فرصت احیای کسبوکار خانوادگی بازگشت. «نمیتوانستم این فرصت را از دست بدهم. ۷ دسامبر ۱۹۹۰ یکی از بهترین روزهای زندگیام بود. من برند را با استفاده از آدرس قرضگرفتهشده از یکی از همکلاسیهای سابق در مدرسه ابتدایی در گلاشوته دوباره ثبت کردم،» لانگه میگوید که با کارمندی فقط ۱۵ نفره از صفر شروع کرد اما با این اطمینان که موفقیت بینالمللی را که اجدادش با ساعتهای جیبی به دست آورده بودند، دوباره به دست خواهند آورد. «در ابتدا، میخواستیم ساعتهای جدیدمان را در آلمان و سایر نقاط اروپا بفروشیم. اما به زودی درخواستهایی از خارج از کشور دریافت کردیم،» او به یاد میآورد.
در حال حاضر، والتر لانگه خود را «درگیر کسبوکار روزمره» برند اجدادش نمیداند. حضور او که در رویدادهای لانگه و زونه ضروری است، یادآور میل به پیشرفت شرکتی است که به گفته خودش، به لطف کیفیتش توانسته به یک «برند مرجع» تبدیل شود.
