Het Barbican Centre presenteerde onlangs Darkness Visible, een baanbrekende samenwerking tussen altviolist Lawrence Power en filmregisseur Jessie Rodger, die samen het creatieve collectief Âme vormen. Dit concert herdefinieert de traditionele klassieke uitvoering voor de 21e eeuw door livemuziek te combineren met digitale projecties en camerawerk uit de hand. Hoewel niet foutloos, is de voorstelling een gedurfd experiment in hoe we muziek beleven in een multimediaal, post-internet tijdperk.
De titel is ontleend aan Miltons Paradise Lost en verwijst naar helse vlammen die "geen licht, maar eerder zichtbare duisternis" voortbrengen. Het roept de gruwel op van het weten van dingen die niet meer ongedaan kunnen worden gemaakt — een toepasselijke metafoor voor onze door schermen verzadigde wereld. Âme vraagt: aangezien we schermen en hyperlinks niet meer kunnen vergeten, waarom zouden we ze dan niet in ons voordeel gebruiken?
Een Reis door de Stad na Zonsondergang
De voorstelling neemt het publiek mee op een letterlijke en metaforische reis door Londen na zonsondergang. Een projectiedoek bedekt het podium, dat wisselt tussen ondoorzichtig en doorschijnend, en speelt met zicht en blindheid. Daarachter zitten het Collegium Orchestra en dirigent Simon Crawford-Phillips, terwijl Rodgers beelden van Londen op het doek worden geprojecteerd — wanneer we ze mogen zien.
Blindheid is thematisch interessant, maar over 90 minuten blijkt het visueel minder boeiend. De effecten worden weerspiegeld in het geluid, wat een gelaagde, desoriënterende ervaring creëert die de verwachtingen van de luisteraar uitdaagt.
Digitale en Akoestische Vermenging
Een van de meest opvallende momenten komt wanneer Power het podium verlaat na Anders Hillborgs spinragfijne bewerking van Bachs koraal Ich ruf zu dir, Herr Jesu Christ. Hij dwaalt de City of London in, gevolgd door een handcamera in de stijl van Ivo van Hove. We ontmoeten een digitale versie van Power met zangeres Maddie Ashman voor een kale uitvoering van John Dowlands In Darkness Let Me Dwell in St Bart's Great Hall.
Later ontmoet Power violiste Vilde Frang in de Guildhall kunstgalerie, waarna ze terugdrijven naar het podium, net op tijd voor Mozarts Sinfonia Concertante. Deze overgangen tussen fysieke en digitale ruimtes zijn zacht magisch, ook al landt niet elk moment perfect.
De Betoverende Afsluiter
Het hoogtepunt van de avond is de afsluiter: Cassandra Millers door Simone Weil geïnspireerde altvioolconcert I Cannot Love Without Trembling. Deze uitgestrekte klaagzang speelt met de tussenruimtes — tussen noten, tussen solist en ensemble, tussen mensen. Power rekt tijd en toonhoogte, soms in dialoog met wazige, langzame faseblokken van orkestraal geluid, op andere momenten in een vreemd duet voor één persoon, waarbij zijn antwoordstem wordt gereduceerd tot een enkele herhaaldelijk getokkelde toon.
Het is betoverend, en opvallend genoeg wordt er geen enkel digitaal effect gebruikt. Dit moment bewijst dat de krachtigste technologie vaak de menselijke uitvoerder is, ontdaan van alle toevoegingen.
Waarom Dit Belangrijk is voor de Toekomst van Concerten
Darkness Visible is niet zomaar een concert; het is een gespreksstarter over hoe we muziek beleven in een multimediaal tijdperk. Terwijl het Southbank Centre zijn 75e verjaardag vierde met een Danny Boyle-spektakel dat klassieke muziek negeerde ten gunste van grime en techno, ging het Barbican rustig door met het bedenken van een concertzaal voor de 21e eeuw.
Deze voorstelling toont aan dat klassieke muziek kan evolueren zonder haar ziel te verliezen. Door digitale hulpmiddelen selectief in te zetten, creëert Âme een hybride ervaring die traditie respecteert terwijl ze grenzen verlegt. Het is een model voor hoe orkesten en podia relevant kunnen blijven in een door schermen gedomineerde wereld.
FAQ
Wat is Darkness Visible?
Darkness Visible is een multimediaal concertproject van altviolist Lawrence Power en filmregisseur Jessie Rodger, werkend onder het creatieve collectief Âme. Het combineert livemuziek met digitale projecties, handcamerawerk en optredens buiten het podium om de concertervaring opnieuw vorm te geven voor het digitale tijdperk.
Wie zijn de uitvoerders in Darkness Visible?
De voorstelling omvat het Collegium Orchestra onder leiding van dirigent Simon Crawford-Phillips, altviolist Lawrence Power, violiste Vilde Frang en zangeres Maddie Ashman. De creatieve leiding is in handen van Jessie Rodger en Lawrence Power als Âme.
Hoe gebruikt Darkness Visible digitale technologie?
De show maakt gebruik van een projectiedoek voor projecties van Londense beelden, handcamerawerk dat Power offstage volgt, en digitale video van Power die optreedt met zangers op afgelegen locaties. Het laatste stuk gebruikt echter geen digitale effecten, wat de kracht van live akoestische uitvoering benadrukt.
