Ondanks zijn relatieve jeugd (1992) heeft Bell&Ross een marktniche weten te creëren die als 'extreem' kan worden omschreven: pilotenhorloges die rechtstreeks van het instrumentenpaneel zijn gehaald. Iets wat niet eenvoudig is, aangezien deze elementen meestal vierkant en van aanzienlijke omvang zijn, maar het zijn juist die kenmerken waar het merk gebruik van heeft gemaakt om zijn plek te vinden in een behoorlijk verzadigd horloge-universum. Na de lucht kwamen al snel de andere twee elementen: water en aarde, en tussen allemaal (zelfs in de BR-02!) is er een rode draad die ze in de familie houdt. Een ander gemeenschappelijk element in de Bell&Ross-collecties is het sportieve stempel geweest: in vierkante of ronde vormen roepen vrijwel alle modellen een sportief aspect op dat ze a priori uitsluit van formele of, als u wilt, 'stedelijke' kledij.
Na al die jaren is de 'baanbrekende' ader die Bruno Belamich (de B van Bell & Ross) inspireerde bij het ontwerpen en presenteren van zijn horloges nog steeds herkenbaar. En ik geloof dat het diezelfde ader is geweest die hem heeft geleid bij het creëren van een nieuwe familie binnen zijn al uitgebreide collectie. De BR-05-serie, gepresenteerd in september maar al vooraf bekeken door sommige ogen op Baselworld 2019, laat niemand onverschillig. De Bell & Ross BR-05 richt zich, in de woorden van het merk zelf, op de stedelijke gebruiker en 'overstijgt de strengheid van het vierkant en overtreft de perfectie van de cirkel'... Er staat ook dat het de toewijding aan 'leesbaarheid, functionaliteit, betrouwbaarheid en precisie' handhaaft. Goed. Ik sprak over een 'baanbrekende ader'. En misschien had ik 'provocerend' moeten zeggen, want wat we zien in de Bell & Ross BR-05 is een complete provocatie.
Maar alles op zijn tijd. Wat ik vandaag breng is een recensie of collectieve beoordeling. Iets zoals wat ze in het Engels 'hands on' noemen, maar met meer handen. Naast het hebben van een goede tijd met vrienden, dient het om gezichtspunten te verkrijgen die verschillen van de jouwe en - indien van toepassing - die visie in balans te brengen. Dankzij Bell&Ross Spanje hebben we tot drie modellen van de Bell & Ross BR-05, inclusief de skeleton, alleen de roségouden versie en een van de stalen modellen, die met een grijze wijzerplaat, ontbreekt.
Het kaliber dat de hele Bell & Ross BR-05-serie aandrijft, heeft twee benamingen, afhankelijk van waar het is geïnstalleerd: de BR-CAL.321 zit in alle modellen behalve de geskeletteerde (serie beperkt tot 500 stuks), waarvan de naam BR-CAL.322 is. Beide zijn variaties van de Sellita SW-300 en hebben een mooi opengewerkt oscillerend gewicht waarmee het uurwerk door de achterkant zichtbaar is. Bij de skeleton is het ook van voren te zien... al is er verder niet veel te zien.
Wat de constructie betreft, moet gezegd worden dat de Bell & Ross BR-05 uitstekend is uitgevoerd: de bewerking en polijsting (zowel geborsteld als spiegelend) zijn op het niveau dat verwacht mag worden van een horloge in zijn prijsklasse. De band wordt geleverd met twee schakelgroottes waarmee de lengte kan worden aangepast, maar mist microverstelling met het ongemak dat dit met zich meebrengt.
De sluiting is een vlindersluiting met twee veiligheidsknoppen, die gelijktijdig moeten worden ingedrukt om hem te openen. Esthetisch goed, maar het vormt een technisch en een functioneel probleem. In het technische gedeelte, en ondanks de conische vorm van de behuizing, lijkt het erop dat langdurig gebruik kan leiden tot slijtage van de nokken die in de daarvoor bestemde gaten worden gestoken, tenzij deze handeling wordt uitgevoerd door ook gelijktijdig de knoppen in te drukken. Wat het functionele deel betreft, maakt het feit dat het logo een bepaalde volgorde vereist bij het sluiten van elk onderdeel het nogal omslachtig, tenminste totdat je eraan gewend bent.
Op de kast vinden we maar liefst acht flinke schroeven (er zitten er nog twee in de kroonbeschermers) en, terwijl de vier aan de wijzerplaatkant in twee van de drie gevallen perfect zijn uitgelijnd, is dat niet het geval bij degene die de achterkant sluit, wat mij (ons) doet denken dat de eerste meer een esthetische dan een functionele functie hebben. De goede uitvoering van de twee soorten polijsting, zowel op de kast als op de band, dragen bij aan de algehele perceptie van een kwaliteitshorloge. Goede verlichting.
Wat betreft de kroon was er unanimiteit: hij is klein. En omdat hij schroefdraad heeft, is hij vrij moeilijk te hanteren, vooral als we ervoor willen zorgen dat hij goed gesloten is (100 meter waterdichtheid). En de beschermers helpen daar niet bepaald bij. Het glas, gemaakt van vlak saffier met antireflectiebehandeling, steekt iets uit de kast, wat volgens de algemene mening de rand blootstelt aan mogelijke zijdelingse stoten.
De wijzerplaten zijn sober (twee zwart, één blauw en één grijs, plus de skeleton). De indices en cijfers, hoewel ze de gebruikelijke Bell & Ross-code respecteren (grote cijfers, lange indices), hebben een transformatie ondergaan die, door de indices in te korten, de cijfers af te vlakken en alles af te ronden, ze heel dicht brengt bij wat een ander merk met veel meer jaren achter de rug - Panerai - bijna als een visitekaartje heeft. En het is niet het enige.
Ik stop hier om een van de namen te herinneren die met een eigen licht schittert in de horlogewereld. De Zwitserse ontwerper Gerald Genta, die in 2011 overleed, is de vader van vele van de meest iconische stukken van vele merken, met name twee modellen: de Royal Oak voor Audemars Piguet en de Nautilus voor Patek Philippe. Naast dat ze de pioniers waren in het gebruik van staal voor een luxehorloge, zijn het twee ontwerpen die elke horlogefan van vele meters afstand herkent. Maar wat ze buitengewoon maakt, is dat ze ook de aandacht trekken van de niet-ingewijden dankzij hun tijdloze lijnen, die ze bijna vijftig jaar na hun ontstaan actueel houden. Voor wie ze niet kent:
Ik keer nu terug naar de provocerende ader die ik aan het begin noemde: de Bell & Ross BR-05 doet *zeer* denken aan die twee modellen, en het is onmogelijk dat een ervaren ontwerper als de heer Bellamich dit niet heeft opgemerkt. Beginnend met de band, die genuanceerde H-vormige schakels afwisselt met andere die als spiegelgepolijste schakels fungeren, en verdergaand met de integratie tussen diezelfde band en de kast. Je zou kunnen zeggen dat er veel ontwerpen met deze kenmerken zijn, maar als we ze combineren met de wijzers die de Bell & Ross BR-05 presenteert (en die geldig zouden zijn voor elk van de zojuist genoemde) en de indices (althans voor één) komen we tot de conclusie dat toevalligheden niet bestaan. Tenminste niet zoveel bij elkaar. Ik zal niet in detail treden over de verborgen sluiting van de band - gebruikelijk bij de twee genoemde maar nooit eerder gebruikt door Bell&Ross - aangezien het een veel wijdverbreider element is, maar gezien wat we hebben gezien, lijkt het geen toeval.
Eenmaal in complotmodus geplaatst: Zou het toeval kunnen zijn dat we het kaliber 321 noemden in hetzelfde jaar dat Omega de heruitgave van zijn legendarische kaliber met dezelfde naam presenteert? Uiteindelijk. De sensaties van de aanwezigen: goede afwerking en dus goede waargenomen kwaliteit. Niet zozeer wat betreft het ontwerp, belast door die 'redelijke overeenkomsten'. Voor sommigen is de Bell&Ross BR-05 'gedurfd', voor anderen 'een allegaartje' en voor de meesten lijkt het niet geslaagd. De leesbaarheid is goed dankzij een schone wijzerplaat... behalve in het geval van de skeleton: daar wordt het echt moeilijk om de wijzers in één oogopslag te lokaliseren, tenzij we ernaar kijken bij weinig licht en met de Luminova geactiveerd. Aangezien de hoofdfunctie van een horloge is om de tijd aan te geven - naast het uitstralen van status - keert de skeleton die volgorde om: eerst exclusiviteit omdat het een beperkte serie is en als secundaire functie geeft het een tijd aan die moeilijk te lezen is.
Waar unanimiteit was, was in comfort: het horloge zit goed op een pols vanaf 17 cm omtrek, hoewel de mogelijkheid om de band micro-verstelbaar te maken ontbreekt, en de verplichting om de sluiting op volgorde te moeten sluiten (het logo, weet u) overtuigt niemand.
De prijzen, €4.500 voor de onbeperkte serie en €5.900 voor de geskeletteerde versie (€500 minder in elk geval als het met een rubberen band in plaats van een stalen band is), liggen binnen wat van het merk verwacht mag worden. Maar het algemene gevoel was dat ze hoog zijn, vooral als we er rekening mee houden (en waarschijnlijk doet de gemiddelde Bell & Ross-klant dat niet) dat het een zeer weinig gemodificeerd kaliber heeft, afgezien van het oscillerende gewicht. En het belangrijkste: dat in die prijsklasse het aanbod vrij breed is en, behalve voor de onvoorwaardelijke, de dealer een zeer goede overtuigingskracht zal moeten hebben. Er is een roségouden versie (€29.900 met stalen band en €19.900 met rubber) die we om begrijpelijke redenen niet beschikbaar konden hebben.
Het is een oude communicatiewijsheid: er bestaat geen slechte publiciteit, het belangrijkste is dat er over je wordt gesproken. Het is ook waar dat wat een gemeenschap - of zelfs een groep - horlogefans denkt, niet al te veel invloed zal hebben op de beslissingen van de merken of - misschien - hun verkoop.
Maar iemand moest het zeggen.
bellross.com
