De laatste Baselworld-beurs was anders dan de voorgaande. In de stijl van de mode, waar niemand met zijn buurman lijkt te hebben gesproken maar vergelijkbare trends opduiken, waren de pers en fans verrast (was het echt een verrassing?) dat sommige fabrikanten complicaties op de markt konden brengen tegen veel lagere prijzen dan we gewend waren. En ik heb het niet over 'eenvoudige complicaties'; ik heb het over tourbillons en eeuwigdurende kalenders. Aan de ene kant zagen we hoe een van de eersteklas spelers een tourbillon presenteerde voor minder dan 14.000 euro, terwijl - en dit is waar het hier om draait - deEeuwigdurende Kalender Manufacture van Frederique Constanteen prijs had van 8.350 euro.
De eeuwigdurende kalender wordt beschouwd als de koning van de complicaties: hij 'weet' niet alleen welke maanden 30 of 31 dagen hebben, maar is ook geprogrammeerd om februari met 29 of 28 dagen te onderscheiden, afhankelijk van of het schrikkeljaren zijn of niet. Dit komt doordat het zonnejaar 365 dagen, 5 uur, 48 minuten en 45 seconden heeft... klinkt ingewikkeld, toch? Maar het stopt hier niet, want dat tijdsverschil van 24 uur zorgt voor een overcompensatie en het is noodzakelijk om de 29e dag van jaren die veelvouden van 100 zijn, over te slaan.
Met de nieuweFrederique Constant Manufacture Eeuwigdurende Kalenderwordt opnieuw de slogan bevestigd die het Genèvese merk beroemd heeft gemaakt: 'betaalbare luxe'. Want een eeuwigdurende kalender is een horlogemakerlijke luxe (en plezier), maar het feit dat het ook een prijs heeft onder de 9.000 euro, brengt het veel dichter bij een schare fans die nooit hadden gedacht zo'n complicatie te bezitten vanwege de hoge prijzen. Ik herinner me nog de bewonderende opmerkingen van journalisten opBaselworld 2015over de 'geweldige prijs' van een stalen eeuwigdurende kalender die... 28.000 euro zou kosten.
Ontworpen volgens de canons van de klassieke horlogemakerij, is het automatische kaliber FC-775 in twee jaar tijd bedacht en ontwikkeld door Manuel da Silva Matos, R&D-directeur, en Pim Koeslag, technisch directeur van Frederique Constant. In totaal 191 onderdelen die samen tikken met een frequentie van 28.800 a/h (4 Hz) en een gangreserve van 36 uur hebben. Het bevat 26 robijnen, de bruggen zijn versierd metcôtes de Genèveen de parelmoerplaat, terwijl de oscillatiemassa verguld is. Dit alles in een dikte van 6,7 mm. De instellingen van de verschillende aanduidingen naast de tijd (dag van de week, datum, maand, maanfase en schrikkeljaar) worden geregeld met drukknoppen op de kast en naast de kastpoten, terwijl de tijdinstelling nog steeds via de traditionele kroon gebeurt.
Dit is het horloge dat ik heb kunnen testen dankzij Ibelujo, de distributeur in Spanje. En dat is geen kleinigheid, want tot nu toe waren er alleen 'dummy's' gezien, dat wil zeggen horloges met het uiteindelijke uiterlijk, maar leeg, zonder het kaliber. Uit nieuwsgierigheid: het kwam met een tijdelijk bandje omdat zijn krokodillenband een CITES-vergunning nodig had, die op het moment van verzending uit Zwitserland niet beschikbaar was.
Esthetisch gezien is het een onderdeel van de Slimline-familie die het merk zoveel voldoening heeft gegeven. Met een ingenieuze afgeknotte conische configuratie die de kast naar het eigen midden laat 'lekken', slaagt het erin minder dik te lijken dan het in werkelijkheid is, dunner, meer 'slim'. De kroon, van het bol- of 'ui'-type, versterkt dat klassieke uiterlijk dat Frederique Constant tot zijn handelsmerk heeft gemaakt. Stalen kast van 42 mm die – subjectieve mening – goed past om een pols met een omtrek van 18 cm, zonder millimeters te veel of te weinig, zelfs voor een dress watch, zoals hier het geval is. De insteldrukknoppen zijn discreet en vrijwel niet zichtbaar met het horloge om. Gebold saffierglas met goede antireflectiebehandeling, ik verwijs naar de foto's.
De wijzerplaat, in dit geval zilverkleurig, heeft vier subwijzerplaten voor de verschillende aanduidingen, cardinaal gerangschikt (noord, zuid, enz.). De 'zuidelijke', met de maanfasen, doorbreekt de symmetrie enigszins omdat hij maar half is, en is gebruikt om de naam van het Huis te geven. Vanuit mijn oogpunt hadden ze ze meer moeten scheiden, naar de rand van de wijzerplaat toe, om deze te vullen. Ik denk dat het concentreren van de subwijzerplaten in het midden afbreuk doet aan het geheel. En het is merkwaardig, want als je naar de achterkant kijkt – daarover later – is het duidelijk dat het kaliber de hele kast vult. Technische beperkingen? Aangezien het een vanaf de basis gecreëerd kaliber is, had hier rekening mee kunnen worden gehouden. Hoe dan ook, een klassieke wijzerplaat voor een klassiek horloge.
De achterkant van de kast, met een vlak saffierglas, laat het eerder beschreven mechanisme zien, met zijncôtes de Genèveen het perlage, naast de vergulde oscillatiemassa met een skelet dat de balans zichtbaar maakt, zelfs wanneer die massa er precies boven zit. Hier lijkt er een soort knipoog naar de oorsprong te zijn, toen het merk zijn eerste klap gaf, precies door het stuurwiel vanaf de wijzerplaatkant te laten zien, wat een tijd geleden. De ring die het glas bevat, is gegraveerd met de numerieke referenties van het model en kaliber, evenals de merknaam en opnieuw het model. Zeer verstandig is er geen gelimiteerde serie gemaakt van een model dat bedoeld is om hoge complicaties te 'democratiseren'.
Het komt bij me op dat deEeuwigdurende Kalender Manufacture van Frederique Constanteen nieuwe categorie 'verlovingshorloge' zou kunnen inluiden: een bedrag als dit (8.350 euro in staal, 8.650 euro in de vergulde versie) ligt immers in de range van de Rolex, IWC of Audemars Piguet die zo gebruikelijk zijn bij deze ceremonies. En een eeuwigdurende kalender is als diamanten: voor altijd.
