Als je al een tijdje met horloges bezig bent, loop je het risico te denken dat je alles al hebt gezien en dat niets je nog kan verrassen. Dit overkwam mij toen mijn collega Mauricio, van Relojes Increíbles, mij het contact gaf van Vault, een nieuw merk in de horlogewereld dat ernaar streeft een plek te veroveren in de harten (maar vooral in de collectie) van liefhebbers van Fijne Horlogerie.
Na het doornemen van het leven en de wonderen van de oprichter en CEO, Mark Schwarz, op hun website, ging ik naar de afspraak met meer scepsis dan wat dan ook. Een volslagen leek in het vak (opgeleid als elektricien, daarna zes jaar politieagent en later een carrière in de financiële wereld) besluit op een dag zijn jeugdpassie voor horloges weer op te pakken en onderneemt een pelgrimstocht om de fondsen, maar vooral de horlogemakerij-kennis te verzamelen om zijn droom vorm te geven.
Ik ontmoet een enthousiaste jonge man (iets ouder dan 30) die me vertelt hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om Andreas Strehler, eigenaar en drijvende kracht achter UhrTeil, niet alleen te laten begrijpen, maar ook enthousiast te maken voor een project dat in eerste instantie op een droom lijkt. Het is een nieuwe manier om tijd te lezen en dus te voelen, gecombineerd met de noodzakelijke exclusiviteit die Fijne Horlogerie, maar vooral verzamelaars, eisen. En die exclusiviteit wordt niet alleen geboden door de mogelijkheid om een op maat gemaakt horloge te bestellen wat betreft afwerkingen, maar ook doordat elk horloge, zelfs als het dezelfde tijd aangeeft, een ander uiterlijk zal hebben dan elke andere Vault.
Te beginnen met het concept: we hebben een kaliber dat speciaal door UhrTeil is ontwikkeld en dat vrij in de kast ronddraait dankzij een reeks tandwielen die ervoor zorgen dat het kaliber met dezelfde snelheid beweegt als de minutenwijzer. Kortom: om de minuten op het uur in te stellen, trekken we de kroon uit en plaatsen we de enige wijzer op de gewenste minuut. Het merkwaardige deel komt wanneer we de tijd zelf moeten 'instellen': de uurschijf – bij wijze van spreken – is losgekoppeld van het kaliber zelf en heeft een eigen mechanisme om te worden afgesteld. Het resultaat is dat elke keerinstelling het cijfer (bijvoorbeeld drie uur) op een andere positie achterlaat. Deze positie wordt gemarkeerd door het saffiersegment met toenemende ondoorzichtigheid… Alsof dit nog niet fascinerend genoeg is, zorgt een andere set tandwielen op dezelfde 'schijf' ervoor dat de cijfers (de indices) altijd correct worden gezien, dat wil zeggen in een noord-zuid positie.
Ik erken dat het enigszins moeilijk te begrijpen is als men de Vault V1, zoals hij heet, niet direct kan hanteren, maar ik beken dat mijn perceptie van deze 'gek' en zijn project veranderde naarmate ik dieper in zijn concepten doordrong door zijn uitleg. Bovendien is het algemene uiterlijk van het kaliber en de versiering ervan bedoeld om ons te herinneren aan een kluisdeur (vandaar de naam) en hoe kostbaar de tijd is die ons is gegeven, omdat men nooit weet wanneer deze opraakt. Zodra je erover nadenkt, moet je het heel serieus nemen... Zelfs de kroon lijkt op de wielen die worden gebruikt om een kluis te openen.
Wat ik zag, was niet meer dan het prototype van de eerste serie van de Vault 1, een horloge dat op bestelling en naar de smaak van de toekomstige eigenaar wordt gemaakt, tegen een prijs die begint bij 50.000 Zwitserse frank, een bedrag dat hoog klinkt (en objectief gezien ook is) maar in vergelijking met bijvoorbeeld Richard Mille, die 3.500 horloges per jaar verkoopt tegen een gemiddelde prijs van €300.000, klinkt het zelfs krap. En nog meer als je bedenkt dat het doel en de eindbestemming is om ongeveer 10 (tien) stuks per jaar te verkopen. Meer cijfers. Het Vault-kaliber, vervaardigd door UhrTeil exclusief voor Vault, bestaat uit 200 onderdelen en het complete horloge bestaat uit 401 onderdelen. Het horloge in zijn stalen versie weegt niet meer dan 100 gram. 98, om precies te zijn. En ze zijn van plan dat de titanium versie nog minder weegt. Doordat de vorm van het saffierglas behouden blijft, is het op zichzelf al een klein sculptuur. Het enige onderdeel dat vanwege zijn complexiteit niet in Zwitserland kon worden besteld.
Mark begon vierenhalf jaar geleden met zijn project. Vanaf nul, want zoals ik al zei, had hij alleen zijn eigen enthousiasme en vastberadenheid. Hij moest een heel netwerk van horlogemakerij- en financiële contacten opbouwen, wat uiteindelijk leidde tot een ontmoeting met Andreas Strehler en de steun van een private stichting die start-ups met toekomst helpt. Hun commerciële strategie is simpel – afhankelijk van hoe je het bekijkt –: directe distributie (de deal is altijd met Mark zelf) en promotie en het zoeken naar potentiële klanten via sociale netwerken. Een verleidelijke mix van durf met de zelfverzekerdheid van iemand die overtuigd is van wat hij doet.
De vuurproef zal zijn op Baselworld 2018, waar Vault een stand deelt met Andreas Strehler en een oude bekende: Beat Haldiman, de maker van verborgen tourbillons. Een goed paar getuigen op een onmisbare datum.
www.vault.swiss
