Federalna Szkoła Techniczna (FET) w Szwajcarii właśnie opublikowała aktualizację „Teorii zegarmistrzostwa", książki, której treść w dużej mierze odpowiada wymaganiom szkolenia zegarmistrza-naprawiacza. To dobra wiadomość dla fanów, ale jeszcze lepsza dla hiszpańskojęzycznych entuzjastów, ponieważ po raz pierwszy została przetłumaczona, oprócz niemieckiego, angielskiego i włoskiego, na język Cervantesa.
Niewiele jest książek o zegarmistrzostwie napisanych po hiszpańsku, a jeszcze mniej przetłumaczonych na ten język z innych. Być może najlepiej znaną fanom jest „Podręcznik szwajcarskiego zegarmistrza" H. Jendritzkiego, choć cierpi on na techniczne tłumaczenie, które, delikatnie mówiąc, mogłoby być znacznie lepsze. Z kolei „Podręcznik zegarmistrzostwa" P. G. Beldy istnieje po hiszpańsku, ale pochodzi z 1954 roku i nie wiem, na ile został zaktualizowany w kolejnych wydaniach, ostatnim z 1986 roku. Z tego, co udało mi się przeczytać, nie jest też ulubioną pozycją wśród profesjonalistów.
„Teoria zegarmistrzostwa" została napisana przez profesorów z École Technique de la Vallée du Joux w La Sentier, pod kierownictwem dyrektora Charlesa-André Raymondina, i – co ważne – przetłumaczona na hiszpański przez Alberto Hernándeza, który pracuje jako przewodnik po manufakturze i muzeum Audemars Piguet. To doświadczenie dało mu głęboką znajomość terminologii zegarmistrzowskiej, którą zastosował w tym tłumaczeniu, tworząc tekst zrozumiały, ale przede wszystkim wciągający.
I jest to właśnie tekst, który można nazwać akademickim, z dwóch powodów: ponieważ jest wyraźnie skierowany do studentów zegarmistrzostwa i ponieważ niczego nie zakłada: wyjaśnia od pojęcia i definicji czasu w rozdziale 1, ale sięga aż do obliczania rozmiaru zębów koła zębatego. Różne typy zegarków, komplikacje, rysunki złożeniowe, szkice... wszystko w formacie bardzo przypominającym podręczniki szkolne, co czyni go idealnym narzędziem dla wszystkich, którzy zawsze chcieli wiedzieć, co znajduje się pod tarczą, ale nie wiedzieli, od czego zacząć. Co więcej, w przeciwieństwie do istniejących wcześniej książek, obejmuje ruchy elektroniczne: obwody, kamertony, akumulatory... co potwierdza jego aktualność, w oczekiwaniu na ustalenie, czy smartwatche można uznać za zegarki. Tutaj można pobrać plik PDF zawierający fragment tego ponad 350-stronicowego dzieła, wraz z jego programem nauczania.
Na razie „Teorię zegarmistrzostwa" można kupić w Simonin za 127 CHF plus koszty wysyłki.
www.booksimonin.ch
